Urbex

De poëzie van het verlaten en vergeten.

De stemmen die er klonken. Het harde werken, het lachen, de traan, het verdriet — het leven dat hier was. Elk verlaten gebouw draagt een geschiedenis die niemand meer opnoemt, herinneringen die langzaam vervagen samen met het pleisterwerk dat van de muren valt. Waar mensen zijn heengegaan, blijft de architectuur achter als stille getuige — tot de natuur haar terugeist, centimeter voor centimeter, seizoen na seizoen. In die langzame terugkeer zit een rauw soort schoonheid. Ik fotografeer verlaten plekken niet uit fascinatie voor verval, maar uit respect voor wat er was — de sporen van wie er ooit was, en in die sporen zit een melancholie die mij telkens weer raakt.